Vervelende dingen die gebeuren als je te aardig bent

Aardig gevonden worden, dat is iets wat we allemaal wel zouden willen. Voor mij ging dat nog een stapje verder. Ik deed er alles aan om mensen niet lastig te vallen, te irriteren of boos te maken. Ik wilde graag dat ze me leuk vonden en wrong me in allerlei bochten om dit voor elkaar te krijgen. Om altijd een aardig persoon te zijn kon ik dikwijls niet eens mezelf zijn.

Door aardig te zijn maakte ik veel concessies. Ik durfde geen nee te zeggen en liet anderen de beslissingen maken. Ik had geen hobby’s, want tijd voor mezelf had ik niet. Mijn vrije tijd besteedde ik aan geven aan anderen. Ik was niet graag alleen en omringde me het liefst met anderen. Ik was altijd van de partij en voelde me schuldig als ik een keer niet kon. Uiteindelijk bracht het me precies het tegenovergestelde van wat ik zo graag wilde. Ik kwam in de ziektewet terecht en bleek helemaal niet zulke hechte vrienden te hebben als ik had gedacht. Het maakte me boos en gefrustreerd. Ik verlangde zo naar aandacht en bevestiging. Dat kon ik mezelf niet geven.

Het is helemaal niet gezond om altijd aardig te willen doen. Zelfliefde is nodig om anderen lief te hebben, om aardig te zijn. In dit artikel deel ik met jullie dingen die er gebeuren als je te aardig bent.

Je vergeet aardig te zijn voor jezelf

Als je altijd bezig bent met het plezieren van anderen is er geen ruimte meer over voor jezelf. Elke keer als je ja zegt tegen een ander zeg je nee tegen jezelf. Dat hoeft niet altijd erg te zijn, maar in sommige gevallen is dat helemaal niet zo aardig. Ik heb lang het gevoel gehad dat nee zeggen onaardig was. Zelf als ik nee zei kon ik nog in dezelfde zin mijn nee bagatelliseren en toch ja zeggen. Het schuldgevoel was zo groot dat ik mezelf niet kon tegenhouden.

Het heeft er voor gezorgd dat ik dingen heb laten schieten die ik heel graag wilde. Ik wilde graag een mooie jas voor carnaval, maar mijn vriendin, waar ik het samen mee vierde, wilde er niet zoveel geld aan uitgeven. Dus bestelde ik van alles van Ali Expres en was ik maanden druk met het inzamelen van spulletjes om toch zo dicht mogelijk bij mijn droomcarnavalskostuum te komen, zonder dat ik tegen mijn vriendin in ging. Ik hoopte elk jaar dat we nu eens mijn idee mochten doen, maar het kwam er nooit van. Zelf vroeg ik er ook niet echt naar, dat durfde ik niet. Ik gunde het mezelf niet, terwijl carnaval jarenlang mijn lievelingsfeest is geweest.

Als je altijd geeft gaan mensen dit van je verwachten

Als er een feestje was, of de groep ging iets leuks doen, was ik er altijd bij. Moest er wat gebeuren? Ik hielp wel. Werd er om een gunst gevraagd? Ik stond vooraan. Ik deed wat er van me gezegd werd en als ik dat niet deed, kreeg ik dat ook vaak te horen. In de jaren voor ik ziek werd, begonnen er namelijk barstjes te komen in mijn aardig zijn. Het waren de eerste momenten dat ik meer voor mezelf koos. Daarna kwam ik in de ziektewet terecht en kon ik niet meer voldoen aan al die voorwaarden en afspraken. Ik kreeg te horen dat ik wel naar de wekelijkse kroegavond moest komen. Dat deed veel pijn, want dat kon ik niet meer. Maar toen ik vroeg of het misschien op een ander tijdstip kon was dit niet mogelijk…

In al die jaren was ik zo aardig geweest dat er van mij verwacht werd dat ik me aan zou passen. Dat ik ineens mijn grenzen aan ging geven werd niet helemaal opgepikt.

Mensen zien je als zwak

Zwak klinkt misschien een beetje zwaar, maar mensen voelen wel aan wie er wel of geen ruggengraat heeft. Wie er nee durft te zeggen en wie je wel weet te porren voor een klusje waar de meeste mensen nee tegen zouden zeggen. Mensen waar je in kunt spelen op hun schuldgevoel.

Zelf heb ik er vaak een beetje over gegrapt. Dat ik niet zo’n independent woman was en niet echt een ruggengraat had. Als je dit al tegen jezelf zegt, ga je er vanzelf in geloven. Ik zag mezelf als zwak, dus handelde ik hier ook naar. En mijn omgeving ook.

vervelende dingen die gebeuren als je te aardig bent

Je verwachtingen van anderen worden onrealistisch

Man, wat viel het me tegen toen ik in de ziektewet terecht kwam. Ergens had ik gedacht dat er mensen spontaan voor de deur zouden staan, me hulp aan zouden bieden, voor me zouden koken. Niks van dit alles gebeurde. Maar ik had toch al die jaren voor mijn vrienden klaargestaan? Zagen ze dan niet dat ik ze heel hard nodig had?

Het bleek dat de manier waarop ik met anderen omging, niet de manier was waarop anderen met mij omgingen. Naarmate de maanden vorderden voelde het steeds meer alsof ik een roze bril op had gehad. Een overtuiging die zei: als je maar hard genoeg werkt. Als je maar hard genoeg je best doet en voor iedereen klaarstaat, dan zullen ze er ook voor je zijn als jij ze nodig hebt. Het maakte me boos en ontzettend verdrietig. Ik voelde me in de steek gelaten. Wat ik niet begreep was dat iedereen voor zijn eigen behoeften zorgt en dat het mijn eigen verantwoordelijkheid was om dat voor mezelf te doen. Als ik hulp nodig heb moet ik het zelf vragen. Het gebeurt niet zomaar ineens out of the blue. Dat gebeurt eigenlijk alleen in films.

Mensen komen naar je toe als ze je nodig hebben

Als je altijd voor de ander klaarstaat, word jij de go-to person om hulp aan te vragen. Zo werkt dat nou eenmaal. Het is helemaal niet erg om klaar te staan voor de ander, als het maar niet ten koste van jezelf gaat. Mensen kunnen je meer gaan zien als hulpmiddel om henzelf te helpen dan dat het een echte waardevolle vriendschap is.

Je hebt grenzen nodig om dit patroon niet uit de hand te laten lopen. Ik leerde nee zeggen, omdat ik nee moest zeggen. Ik kon niet meer meedoen en helpen. Van 100 naar 0 is best wel veel en dat werd ook niet helemaal goed begrepen. Het heeft me wel geleerd om grenzen aan te geven. Van 0 opbouwen is namelijk een stuk eenvoudiger.

Wat voor nadelige effecten heb jij ondervonden aan te aardig zijn?

Liefs,

Linda

Dit vind je ook leuk:

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *